Zgoń

W kronikach wymienia się Zgoń już w XIV wieku i jest określana jako wieś komorna podległa panom pszczyńskim. Obszar Zgonia stanowiła polana leśna, która była miejscem polowań właścicieli.

W XVI wieku wieś składała się z 9 gospodarstw. W 1887 roku było już 20 gospodarstw i żyło tutaj 954 ludzi.

W 1837 roku na żądanie chłopów zgońskich, książę pszczyński wybudował w wiosce szkołę z mieszkaniem dla nauczyciela. W 1862 roku postawiono na tym samym miejscu szkołę murowaną, piętrową krytą gontami. Budynek ten został w 1960 roku wyremontowany i służy w wiosce do dzisiaj.

Idea budowy kościoła narodziła się wśród mieszkańców Zgonia, chodzących w tym czasie na nabożeństwa do Woszczyc, jeszcze w 1870 roku. Prośby do biskupa były jednak odrzucane i dopiero w 1934 roku kuria katowicka odłączyła Zgoń od Woszczyc. Zniecierpliwieni mieszkańcy wioski w międzyczasie (1922) postawili obszerną kaplicę. W 1935 roku gmina utworzyła komitet budowy kościoła, by ze zbiórek pieniężnych rozpocząć budowę. Kościół pw. św. Antoniego postawiono i, jeszcze bez całego wyposażenia, poświęcono w 1937 roku. Ostatecznie ukończono kościół po wojnie, a samodzielną parafia Zgoń stała się w 1957 roku.

Źródło: Marek Szafraniec: Orzesze. Publikacja Urzędu Miejskiego w Orzeszu.